The Science of music, or the music of science ?

Een uitspraak die ik heb bedacht, het beschrijft hoe ik denk over muziek.

Ik heb mezelf alles aangeleerd wat ik nu weet en kan op de gitaar.
Ik vind het goed. Ik zal altijd blijven oefenen en proberen beter te worden. Op mijn eigen manier. Mensen zeggen weleens, je mist een bepaalde basis. Het zal best. Zodra ik het nodig vind om die basis te weten, dan zal ik ook zeker stappen ondernemen om die te leren.
Muziek blijft voor mij een gevoel. Als die basis betekent dat ik muziek speel waar ik niks bij voel, dan hoeft het voor mij niet.

Met de uitspraak bedoel ik te zeggen, als ik kon kiezen tussen muziek spelen met emotie, op gevoel. Of álles leren over muziek wat er te weten valt en ook álles kunnen spelen zonder er iets bij te voelen. dan weet ik wat het zou worden voor mij.

5 seconden uit mijn gedachten

heeft iemand anders dat weleens ?
het gevoel van een gebroken hart terwijl er geen vuiltje aan de lucht is.
het lijkt alsof ik op een dag wakker ben geworden in een andere tijd.
het gevoel heb dat ik heel veel heb gemist in mijn leven.

als ik mensen hoor over jaarlijkse dingen die ze doen, vakanties, gezellige dingen.
dan kan ik het niet helpen om te denken. waar was ik toen ?
ben ik de persoon die ik denk dat ik ben ? zien andere mensen mij zo anders ?
zo veel vragen die ik niet kan beantwoorden.
in het dagelijks leven voel ik me fantastisch, alles gaat op rolletjes.

terwijl ik dit schrijf vraag ik mezelf ook af waarom ik dit schrijf. wil ik erkend worden?
ik weet dat als ik niet weet wat mijn probleem is dat andere mensen er niks aan hebben om dit te weten..... misschien is dat mijn probleem.
het is oneerlijk om de maatschappij overal de schuld van te geven. maar af en toe krijg ik het idee dat de prestatie druk van de maatschappij mij teveel is geworden.
het idee dat ik ondermaats presteer in een maatschappelijk opzicht doet mij denken dat ik niet gewenst ben in het gezelschap van mensen die dat niet doen.
dat goede bedoelingen van een persoon niet meer genoeg zijn om iemand aardig te vinden tegenwoordig. kan dit een reden zijn waarom ik voorzichtig ben als ik voor het eerst ergens kom ? ik heb vaak te horen gekregen dat ik heel lief ben. en ook vaak dat ik té lief ben.
vertel mij hoe dat kan.
''nice guys finish last'' is het motto van nu. dat is niet de mentaliteit waarmee wereldvrede wordt bereikt waar de hele wereld voor pleit.

ik merk zelf dat ik nu aan het schrijven ben op een normale gedachtenstroom van mijzelf
misschien dat als iemand dit leest, dat ze een beetje begrijpen hoe chaotisch mijn denkwijze soms is. en/of waarom ik denk wat ik denk.

en ik weet dat ik alle hoofdletters en of punten of komma's verkeerd heb gezet.
maar dat is iets waar ik dus niet aan denk als ik nadenk.

en ohja... mijn leven is prachtig =D ik hou ervan

At the dawn of day.

As i lay down in the darkened landscape.
The once green grass has turned to gray.
Long since the night took away the sun that i have so long adored.
I have closed my eyes and never saw.
There is more to a sight than the sun.
In the dark my eyes were closed. afraid.
Never to find what i once had.

Though i found a way to smile upon every day.
As if it were that day that i've missed for so long.
You made me forget why i closed my eyes.
And made me open them to find, a view like never before.
The night can have the sun, for i know you'll be with me when it's gone

In the green fields of the next dawn, we watch the days turn in to night.
And as the light of day is fading away, i see no darkness when i look in your eyes.
Now there is but the only fear, the dream that you're in will disappear.

When i close my eyes and i fall asleep.
I never feel the cold or the darkness that embraces the night
When i wake up with you in my arms, i realize.
that the sun has never even set.